محمد باقر بن عماد الدين شيرازي
163
ضياء العيون ( فارسي )
و بوى كبريت از ان آيد كرم و خشك است در سيوم در ريشها كوشت زايل را بخورد و با پيه بر جراحت نهند سود دارد و جرب و سعفهتر را نافع بود و اكر در موم و روغن كنند خاصه زرنيخ سرخ جهة ريش و اكلهء بينى و دهن نافع بود و طريق بريان كردن وى اكر احتياج شود جنان است كه درد يك كلين نو كنند و بر سر آتش نهند و دايم حركت دهند تا ان زمان كه لون ان متغير شود و بريان كرد و بعضى چنين ذكر كردهاند كه زرنيخ را خورد كنند مانند نخود و در ميان كوزه نو كنند و سر ان را بكل حكمت بكيرند و در سرش سوراخى بكذارند كه تجار از ان بيرون آيد و كوزه را در اتش بكذارند و ما دام كه بخارى كه از ان مرتفع مىشود سياهست هنوز سوخته نشده و همينكه سفيد شد سوخته است زنبق بهترين وى آنست كه بغايت جهنده بود و مستعمل نكرده باشند و علامت آن انست كه اكر در كرباس پاره كنند و بفشارند تا بيرون رود